Zichtbaar Verlies

Begin jaren ’80 deed hiv zijn intrede in Nederland en begon aids een grimmig spoor te trekken door verschillende groepen en gemeenschappen. Gemeenschappen waarvan we al wisten dat ze kwetsbaar waren en andere die plotseling veel kwetsbaarder bleken te zijn dan we graag aannamen. Zoals de homogemeenschap, waarvan werd aangenomen dat zij aan de voltooiing van haar emancipatie toe was. Hemofiliepatiënten, die meenden over een effectieve en veilige behandeling te beschikken. Drugsgebruikers, toch al ontheemd in onze maatschappij of migranten, niet meer wetende waar zij thuis hoorden of nog welkom waren. Wij moesten ons beeld van de werkelijkheid drastisch bijstellen, toen. Om ons heen verloren mensen hun levenspartner aan aids, hun kinderen, hun ouders, hun vrienden, vaak in de bloei van hun leven. Dat leidde tot ontreddering, maar ook tot onverwachte lotsverbondenheid.

Uiteenlopende groepen mensen wisten elkaar te vinden en zij kwamen tot verrassend vernieuwende uitingen van betrokkenheid en zorg, wat ook op de samenleving als geheel blijvend effect heeft gehad. De buddyzorg werd in Nederland geïntroduceerd. De buitengewoon goed geïnformeerde patiënt veranderde voorgoed de communicatie tussen dokter en zieke. Uitvaartrituelen werden dramatischer en vooral persoonlijker. Er ontstonden nieuwe vormen van activisme, waarbij de bescherming van mensenrechten centraal stond. Het wordt nu algemeen erkend dat zonder dit activisme de aidsbestrijding jaren vertraging had kunnen oplopen.

De successen van de aidsbestrijding hebben er ook voor gezorgd dat hiv nu minder duidelijk aanwezig is in onze samenleving. De prille geschiedenis van aids lijkt soms al uit ons collectieve geheugen te verdwijnen. We vinden het om meerdere redenen belangrijk dat deze in onze herinnering blijft gegrift. We willen eraan herinnerd worden dat we veel hebben geleerd. We willen dat de namen en gezichten van mensen die wij hebben gekend altijd terug te vinden zijn. We willen er zichtbaar aan worden herinnerd wat zij voor ons betekenden, wie zij waren en wat hen zo bijzonder maakte. Opdat de mensen die ons inspireerden ons blijvend doen begrijpen waarom we geworden zijn wie we zijn: sterke, trotse kwetsbare mensen.

Antony Oomen
Aids Fonds


Het aantal thema's zal continu worden uitgebreid

Actief positief

Aidshospices in Thailand

Drugscene

Ex-pats uit de VS en Canada

Antilliaanse Gemeenschap

Joodse Gemeenschap

Surinaamse Gemeenschap

Gezondheidszorg

hemofilie en bloedtransfusies

Hepatitis B en C

Homobeweging

horeca

kinderen

Beeldende kunst

Literatuur en journalistiek

Podiumkunst

Leer en fetisj

Migranten uit Duitsland

Nederlanders in de Amerikaanse Quilt

Schoonheid en mode

mannelijk sekswerk

vrouwelijk sekswerk

transgender en drag

Vrouwen